کاش می دیدم چیست آن چه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است دوست دارم بال مژگان بلندت را بخوابانی. بر رویشان دست کشم و بگویم که دوستت دارم. بگویم که قلبم خانه توست. وبه اهتزاز در آید این سخن هر دم: دوستت دارم.

کلماتم را در جوی سحر میشویم لحظههایم را در روشنی بارانها تا برای تو شعری بسرایم، روشن تا که بیدغدغه بیابهام سخنانم را در حضور باد این سالک دشت و هامون با تو بیپرده بگویم که تو را دوست میدارم تا مرز جنون

راستش را میگويمآه ، که دوست داشتن توچنين که دوستت دارمچه دردآور استبا عشق توهوا آزارم میدهدقلبمو کلام نيزپس چه کسی خواهد خريديراق ابريشمينو اندوهی از قيطان سپيدتا برايم دستمالهای بسيار بسازد ؟آه ، که دوست داشتن توچنين که دوستت دارمچه دردآور است